Profilaktyka, dostęp do badań i specjalistów, skracanie kolejek, rehabilitacja oraz zapewnienie ciągłości opieki po zakończeniu leczenia szpitalnego były jednymi z głównych tematów Narodowej Debaty o Zdrowiu, która odbyła się 30 października 2026 r. w Sejmie. W dyskusji uczestniczyli przedstawiciele środowisk medycznych, organizacji pacjenckich, instytucji publicznych i samorządów, wspólnie wskazując najważniejsze wyzwania stojące przed polskim systemem ochrony zdrowia. Na zaproszenie organizatorów w wydarzeniu uczestniczyli również przedstawiciele Stowarzyszenia „UroConti”, którzy mieli okazję wysłuchać dyskusji poświęconych najważniejszym wyzwaniom stojącym przed polskim systemem ochrony zdrowia.
Debata została zorganizowana przez Sejm RP, Naczelną Izbę Lekarską i Kolegium Lekarzy Rodzinnych w Polsce. W wydarzeniu uczestniczyło ponad 500 osób reprezentujących różne środowiska związane z ochroną zdrowia. Wśród najczęściej poruszanych zagadnień znalazły się potrzeba długofalowej reformy systemu, poprawa dostępności świadczeń, rozwój profilaktyki oraz lepsza koordynacja opieki nad pacjentami przewlekle chorymi, seniorami i osobami wymagającymi rehabilitacji.
Potrzebna długofalowa strategia dla ochrony zdrowia
Uczestnicy debaty podkreślali, że skuteczna reforma systemu ochrony zdrowia wymaga działań wykraczających poza jedną kadencję parlamentu. Wskazywano na konieczność wypracowania rozwiązań, które będą stabilne, przewidywalne i skoncentrowane przede wszystkim na potrzebach pacjentów.
Marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty zwracał uwagę, że zdrowie powinno pozostawać poza bieżącymi sporami politycznymi, a kierunki zmian powinny być wypracowywane w szerokim dialogu z ekspertami, przedstawicielami zawodów medycznych i organizacjami pacjenckimi. W jego ocenie trwała reforma wymaga współpracy, konsekwencji oraz myślenia o systemie w perspektywie wielu lat.
Profilaktyka i dostępność świadczeń w centrum dyskusji
Wiele miejsca poświęcono profilaktyce, edukacji zdrowotnej oraz dostępowi do świadczeń. Dr Michał Sutkowski, prezes Kolegium Lekarzy Rodzinnych w Polsce, przypominał o rosnącej liczbie osób żyjących z chorobami przewlekłymi i podkreślał znaczenie działań pozwalających wcześniej wykrywać problemy zdrowotne.
Uczestnicy debaty wskazywali, że skuteczny system ochrony zdrowia powinien zapewniać pacjentom łatwiejszy dostęp do badań diagnostycznych, specjalistów oraz świadczeń realizowanych w warunkach ambulatoryjnych. Podkreślano również potrzebę wzmacniania podstawowej opieki zdrowotnej i rozwijania działań profilaktycznych, które mogą ograniczać rozwój chorób i zmniejszać obciążenie systemu.
Szczególną uwagę zwracano na kolejki do świadczeń oraz trudności związane z dostępnością konsultacji i zabiegów. W ocenie wielu uczestników poprawa organizacji opieki jest równie istotna jak zwiększanie nakładów finansowych.
Pacjent nie może zostać sam po zakończeniu leczenia
Jednym z najważniejszych tematów debaty była sytuacja pacjentów wymagających rehabilitacji, opieki długoterminowej oraz wsparcia po opuszczeniu szpitala.
Justyna Kułakowska z Fundacji Aktywnej Rehabilitacji podkreślała, że celem rehabilitacji powinien być nie tylko powrót do sprawności fizycznej, ale także umożliwienie pacjentowi samodzielnego funkcjonowania w życiu codziennym. Zwracała uwagę na znaczenie wsparcia psychologicznego, leczenia bólu, opieki specjalistycznej oraz odpowiedniego przygotowania chorego i jego bliskich do życia po zakończeniu hospitalizacji.
Wątek ciągłości opieki wybrzmiał również w wystąpieniu Tomasza Michałka, dyrektora Biura Zarządu Koalicji „Na Pomoc Niesamodzielnym”. Wskazywał on na potrzebę skuteczniejszego łączenia opieki zdrowotnej, rehabilitacji, wsparcia społecznego i opieki długoterminowej.
Podkreślał, że szczególnie osoby starsze, przewlekle chore i niesamodzielne potrzebują systemu, który nie kończy swojej roli w momencie wypisu ze szpitala. Niezbędne jest planowanie dalszego leczenia, rehabilitacji i wsparcia w miejscu zamieszkania pacjenta, z uwzględnieniem jego indywidualnej sytuacji oraz dostępnych lokalnie form pomocy.
Zdaniem uczestników debaty poprawa współpracy między szpitalami, podstawową opieką zdrowotną, rehabilitacją, farmaceutami, pomocą społeczną i samorządami jest jednym z warunków budowy bardziej przyjaznego i skutecznego systemu.
Bezpieczeństwo lekowe i odporność systemu ochrony zdrowia
W trakcie spotkania poruszano również kwestie związane z bezpieczeństwem zdrowotnym państwa. Wśród tematów pojawiła się dostępność leków, sprawność łańcuchów dostaw oraz przygotowanie systemu ochrony zdrowia do funkcjonowania w sytuacjach kryzysowych.
Podkreślano, że bezpieczeństwo lekowe powinno być traktowane jako jeden z elementów bezpieczeństwa państwa. W przypadku wystąpienia kryzysów, awarii infrastruktury lub zakłóceń logistycznych pacjenci muszą mieć zapewniony nieprzerwany dostęp do niezbędnych terapii i świadczeń.
Uczestnicy debaty wskazywali również na potrzebę wzmacniania odporności całego systemu ochrony zdrowia, tak aby mógł on skutecznie działać nie tylko w codziennej praktyce, ale również w sytuacjach nadzwyczajnych.
Pacjent jako partner w procesie leczenia
W debacie wielokrotnie podkreślano znaczenie aktywnej roli pacjenta w procesie leczenia. Wskazywano, że osoby korzystające ze świadczeń zdrowotnych powinny mieć dostęp do rzetelnych informacji, uczestniczyć w podejmowaniu decyzji dotyczących terapii oraz lepiej rozumieć ścieżkę leczenia.
Dużo uwagi poświęcono także współpracy między przedstawicielami różnych zawodów medycznych. Zdaniem uczestników tylko dobrze skoordynowany zespół, wykorzystujący kompetencje lekarzy, pielęgniarek, położnych, farmaceutów, fizjoterapeutów i innych specjalistów, jest w stanie zapewnić pacjentom kompleksową opiekę odpowiadającą na ich potrzeby.
W dyskusji zwracano również uwagę na znaczenie wsparcia psychologicznego dla osób przewlekle chorych, które często mierzą się nie tylko ze skutkami samej choroby, ale również z jej wpływem na życie rodzinne, zawodowe i społeczne.
Co dalej?
Narodowa Debata o Zdrowiu nie miała przynieść gotowych rozwiązań, lecz rozpocząć szerszą dyskusję na temat przyszłości polskiego systemu ochrony zdrowia. Wśród najczęściej powtarzających się postulatów znalazły się rozwój profilaktyki, poprawa dostępności diagnostyki i leczenia, skracanie kolejek, wzmocnienie opieki koordynowanej oraz zapewnienie ciągłości wsparcia dla pacjentów po zakończeniu hospitalizacji.
Z perspektywy organizacji pacjenckich szczególnie ważne było wyraźne zaakcentowanie potrzeby budowania systemu skoncentrowanego na człowieku. Takiego, który zapewnia nie tylko dostęp do świadczeń medycznych, ale także bezpieczeństwo, ciągłość opieki i wsparcie na każdym etapie choroby oraz powrotu do codziennego funkcjonowania.
Źródło: www.politykazdrowotna.com
